Bruggen, geen muren
Onderstaand schrijven is eerder gepubliceerd in Kerk&Nieuws 2016 nummer 13
Als tiener hadden we enkele konijnen. En een grote ren, waar ze naar hartelust konden rondrennen. Toch speelde één konijn het klaar om elke keer de afscheiding over te komen. Hij zat dan geduldig buiten het hek te wachten totdat de andere hem zouden volgen. We hebben hem maar 'Mozes' genoemd, omdat hij steeds voor een uittocht zorgde. En wij maar achter de ontsnapte konijnen aanrennen.

