Onderstaand is gepubliceerd in KarkeSproake 07/2026 als meditatie op de voorpagina. Deze uitgave kwam uit in de week voor Pasen, de Lijdensweek.
Er zijn van die dingen waar je niet meer achter terug kunt. Wie heeft leren lezen, kan (met dezelfde hersenvaardigheid) niet leren ont-lezen. Het zit er nou eenmaal in. Wie een kind heeft gekregen kan zichzelf niet ont-ouderen. Wel weggaan of de pijn van verwijdering voelen, maar het blijft je kind. Je kunt er niet meer achter terug. De dood is ook zo’n finale drempel. Wie uit de tijd raakt, is niet meer onder de levenden. Soms wil je weer terug achter iets, maar is het niet mogelijk.
Deze week vieren we dat er op één punt in de geschiedenis iets ongelofelijks gebeurde. De discipelen dachten dat het einde oefening was met hun rabbi Jezus. De liefde van God bleek echter sterker en het graf bleek leeg. Zo schreef een theoloog: de duivel dacht gewonnen te hebben, maar God was hem ook dit keer weer een stap voor. Het kwaad roert zich en wat kun je daar als mens in blijven hangen alsof je er niet meer achter terug kunt. Jezus Christus laat een andere weg zien. Zijn liefde voor mensen kon Hem geen eens in het graf houden.
Wie Christus volgt, kan niet terug achter het gegeven dat het graf leeg is. Het geeft ons leven een ‘kosmische’ verandering. Kosmisch, omdat het veel verder gaat dan slechts horizontale verbetering. Dat wil zeggen door het evangelie vooral menselijk in te vullen dat ‘we goed voor elkaar moeten zijn’. Jazeker, maar de opstanding brengt meer, het is dieper, het is radicaler. In Hem heeft heel de volheid willen wonen en door Hem en voor Hem alles met zich willen verzoenen, alles op aarde, en alles in de hemel door vrede te brengen met zijn bloed aan het kruis zo begint Kolossenzen 1.
Wie Christus belijdt zal Hem ook koning moeten laten zijn van zijn of haar leven. We horen het evangelie, het verandert ons doen en laten. En de grootste verandering is wel dat je de zonde los moet laten omdat God jou wil vergeven door Jezus. Je kunt als mens vast zitten in hoe je tegen anderen aankijkt, de problemen die je hebt, blijven kijken naar de schade en schande van jezelf of andere. Dat is een menselijke kijk. Het open graf is radicaal en laat ons verder kijken dan onze eigen geschiedenis of veroordelen van anderen. Het open graf leert ons dankbaar God te loven en te prijzen dat Hij ons vergeving aanbiedt ondanks wat Hij weet van ons (!).
Zo werkt genade: het is totaal niet verdient. Maar het is er wel. Stel dat de truck van de staatsloterij voor je deur stopt en de hoofdprijs aanbiedt ondanks dat je niet hebt meegedaan. Wie zou dan weigeren? Het open graf is meer waard dan alles wat de wereld te bieden heeft. Daar kunnen we niet achter terug. Daarom mogen we zingen:
Zou ik nog vrezen, nu Hij eeuwig leeft,
die mij heeft genezen, die mij vrede geeft?
In zijn godd’lijk wezen is mijn glorie groot,
niets heb ik te vrezen in leven en in dood.
U zij de glorie, opgestane Heer!
U zij de victorie, nu en immermeer.
Reageer