Onderstaand is gepubliceerd in het kerkblad KarkeSproake16/2026 als meditatie op de voorpagina.
Het nieuwe jaarthema voor de PKN is ‘Beweeg mee! Kerk-zijn in het krachtenveld van Christus’. Online las ik al verschillende discussies tussen collega’s. En toegegeven, het is ook niet de meest catchy slogan die er is. Een slogan als ‘Carglass vervangt, Carglass .. ‘ kunt u zelf zonder al te veel moeite afzingen. Een thema - en zeker een jaarthema - heeft de lastige taak om zowel compact te zijn als veelzeggend. In een tijd waar in de kerk veel verandert heb je een veelzeggend thema nodig om iets van de Bijbelse diepte te kunnen bereiken in totaal verschillende contexten. Het moet ergens over gaan en het moet raakvlak met de actualiteit hebben.
Eén mening is dat je met dit jaarthema je te veel laat meebuigen. ‘Beweeg mee’ klinkt als een oproep om, voor zover mogelijk, overal in mee te gaan. Je buigt dan mee met elke trend of stroming. De geschiedenis laat elke keer zien dat meebuigen met de tijdsgeest niet de toekomst heeft. Een groot gedeelte van de Duitse kerk voor de Tweede Wereldoorlog liet zijn oren hangen naar de nationaal socialistische politiek en boog mee. Tegenstemmen zoals Bonhoeffer wezen er op dat je in de kerk God ontmoet als tegenover. Als stem die mensen niet uitsluit maar verder brengt. Kerk-zijn is niet meebewegen met elke wind.
In de kerk is ook het tegenovergestelde geprobeerd. Denk aan het welbekende opgeheven vingertje van wat wel mag en wat niet (doen wat iedereen doet in het dorp was lange tijd ook een bredere maatschappelijke trend, maar dat terzijde). Mensen werden door deze houding voor het blok gezet. Dat een kerkenraad of predikant stelde hoe het moest en niet anders. Veel rand- en buitenkerkelijken die in de jaren ‘60 besloten niet meer deel te nemen aan de kerkelijke gemeenschap vertellen vaak verhalen die hierover gaan. Er was geen ruimte voor een iets ander verhaal en daardoor barstte de betrokkenheid met de kerk.
Hoe dan wel? Lees het thema in zijn geheel. Als er staat ‘Beweeg mee’ dan wordt die beweging van kerk-zijn gefundeerd op de tweede zin: ‘Kerk-zijn in het krachtenveld van Christus’. De beweging die we in de wereld hebben begint allereerst bij Jezus Christus. Het geeft daarmee ook een richting aan. We kunnen en willen niet overal in meebewegen. Zeker als er in Gods naam mensen worden uitgesloten of als er levens worden beperkt. Onze bron is Christus, die vanuit Zijn liefde ons is komen dienen. En daarmee begint en eindigt elke beweging in onze kerk. Niet voor onszelf zijn we er, maar zoals Gods liefde uitgaat naar ons mensen, mogen wij er zijn voor de ander.
Afgelopen week kwam ik een eenvoudige maar treffende manier tegen om voor jezelf te ontdekken wat dat krachtenveld van Christus nou precies is. Sla de Bijbel eens open bij 1 Korinthe 13 en begin te lezen bij vers 4 tot 7. En vervang dan eens de woorden ‘de liefde’ en de naamwoorden door je eigen naam of ‘ik (ben)’:
(De liefde) is geduldig en vol goedheid.
(De liefde) kent geen afgunst, geen ijdel vertoon en geen zelfgenoegzaamheid.
(Ze) is niet grof en niet zelfzuchtig,
(ze) laat zich niet boos maken en rekent het kwaad niet aan.
(Ze) verheugt zich niet over het onrecht maar vindt vreugde in de waarheid.
Alles verdraagt (ze), alles gelooft (ze), alles hoopt (ze), in alles volhardt (ze).
Zo je kracht teruglezen confronteert het eigen onvermogen. Want hoe vaak doe ik het juist niet wat God van ons vraagt. Wat houden we dan nog meer over dan te leven vanuit Christus’ kracht? Lees het bovenstaande dan nog een keer met ‘Jezus‘ op die plaats. En dan hebben we precies te pakken wat het krachtenveld van Christus is: wat Hij ons wil geven en waar we uit mogen leven. Als we in die kracht meebewegen, dan mogen we barsten van liefde en zal uiteindelijk de dood en zonde buigen voor koning Jezus.
Afbeelding (c) https://pixabay.com/photos/keyring-pendant-key-fob-love-hope-63432/ onder Pixabay Content License
Reageer