Geen colleges meer!
Voorbij. Mijn colleges zijn voorbij. Wat glazig staarde ik net naar het mailtje van een docent waarin ik een laatste cijfer terugkreeg. Een mooie 7, had hij niet hoeven doen ;-). Ik ben er heel blij mee, bedankt!
Het voelt een beetje gek dat ik nu de collegebanken niet meer in hoef. Geen hoorcolleges meer (soms saai, soms interessant), geen werkgroepen meer, geen roosters meer uitpluizen om te kijken voor welk vak ik me ga inschrijven.
Ik ga het college volgen missen. Je bouwt tijdens een blok een band met elkaar op, hebt gesprekken over het vak & en andere zaken bij de koffieautomaat en werkt elke tien weken naar een climax toe waarbij naar voren komt welk cijfer je krijgt.
Dat is nu allemaal voorbij. Nu doorstomen en mijn scriptie & afstudeerverhandeling afmaken.
Foto gemaakt tijdens mijn aller, aller, aller, laatste college.
Het knaagt in mij ... al een paar dagen loop ik onrustig rond. Is het dat ik een nieuwe preek aan het schrijven ben? Dat ik naar een voor mij onbekende gemeente ga om daar voor te gaan? Dat - o schrik - het driewekenseminarie eraan komt? Nee, niets van dit alles. Na wat zelfreflectie (daar heb ik tegenwoordig een grote stoel voor in mijn studeerkamer :-) kwam ik erachter dat het komt omdat ik post van de PKN heb gehad. Belangrijke post ...